Wandering spirit

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 15/03/2011 by Angel

«Είχ’ένα ανεξήγητο σύμπλεγμα από αισθήματα:

Aγαπούσε πολύ και μισούσε πολύ, ερευνούσε πολύ,
εδίσταζε πολύ…

Η σιωπή του έδινε αφορμή στις φλυαρίες των άλλων…
Ποιος να’τανε ο άγνωστος αυτός;…

Μισούσε τάχα τους ανθρώπους;
Κι όμως μερικοί λέγανε ότι με εύθυμη παρέα γινότανε εύθυμος.
Αλλά ομολογούσαν ότι κοιτάζοντας από κοντά το γέλιο του,
έβλεπες συχνά πως ήταν ένας σαρκασμός…

Ποτέ δε φάνηκε χαμόγελου λάμψη στα μάτια του
Ήταν γλυκιά, ωστόσο η ματιά του…
Θα’λεγε κανείς πως μια αιώνια θλίψη γεννούσε στη ψυχή αυτή το μίσος,
ακριβώς επειδή είχε πολύ αγαπήσει.

Έτρεφε για όλα άγρια καταφρόνια.
Σα να’ταν -χτυπημένος απ’τη πιο μεγάλη συμφορά
-ξένος στον κόσμο αυτό των ζωντανών ανθρώπων,
που το’χε κάποιο άλλο εκθρονίσει…»

George Gordon Noel

Advertisements

Είναι ψυχές

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 18/01/2011 by Angel

Είναι ψυχές πλασμένες από μάρμαρο
κι άλλες από χαμόγελο, είτε πόνο.
Είναι και μια πλασμένη από τριαντάφυλλα,
όμως εκείνη δε τη φανερώνω!

Πόσο η καρδιά μου θά έτρεμε, αν την έλεγα!
Βάνω μία κλειδαριά γερή στο στόμα!
Τόσοι σοφοί που βρίσκονται τριγύρω μου
και δε τη μάντεψε κανεις ακόμα;

Είναι ψυχές πλασμένες από κρύσταλλο
κι άλλες ψυχές με κλάματα έχουν γίνει.
Είναι και μια πλασμένη από ροδόσταμο,
μα δε θα σας τη πω ποτέ μου εκείνη!

‘Ορκο έβαλα να μη τη πω, ως τω τάφο μου,
μα πάλι… ποιος ξέρει… καμμιάν ώρα…
Κάτι μου καίει τα χείλη μου! Καλύτερα
να κλείσω το τραγούδι μου από τώρα…

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Έχω ένα φίλο εκεί…

Posted in Stories on 06/10/2010 by Angel

Μέσα στη νύχτα, έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους,

με τους οποίους και συνεργάστηκα κάποιες φορές!

Με τον Νίκο όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά!

Κάτι παράξενο μας έδεσε…

Κάτι πέρα απ τα συνηθισμένα!

Δεν ήταν απλά ο συνεργάτης μου…
-17 χρόνια ήμασταν μαζί-

Εχω τόσα πολλά να σου πω για κείνον….

Τόσα, μα τόσα πολλά…

Κι ακόμα περισσότερα τα όσα αισθάνομαι!

Δεν χωράνε σε λέξεις….

Θυμάμαι ακόμα, εκείνο το βράδυ που έφυγε με τη μηχανή…

Σταμάτησε στην άκρη του δρόμου να κάνει ένα τσιγάρο,

και να μιλήσει στο τηλέφωνο είπανε…

Μπροστά στα μάτια του, δυο αυτοκίνητα συγκρούστηκαν…

Το ένα ξέφυγε απ την πορεία του, και τον πήρε μαζί…

Δεν πρόλαβε να αντιδράσει…

Εκεί…  Στην άκρη του δρόμου….

Ενας χρόνος πέρασε από τότε,
που μαζί με το τελευταίο αντίο,
του τραγουδήσαμε, με τη συνοδεία μιας κιθάρας,
αυτό το τραγούδι…

Εχω ένα φίλο εκεί…..

Ενας χρόνος πέρασε από τότε
κι ακόμα περιμένω να με πάρει τηλέφωνο,
μετά από μια πρόβα, ή μια δύσκολη βραδιά…

Να ξανακούσω τη φωνή του…
Να μιλήσουμε γι αστεία κι ανούσια πράγματα…
Να ξανακούσω το γέλιο του…

Εχω έναν φίλο εκεί….

Καλή αντάμωση αδερφέ μου!


Η ιστορία είναι αληθινή.
Είναι τα λόγια που άκουσα από τον φίλο του Νίκου…Είναι λόγια ψυχής που με ευαισθητοποίησαν…Δεν θυμάμαι πως το έφερε η κουβέντα και το έμαθα…Ισως απλή σύμπτωση… Ισως πάλι και όχι…

Για τον Νίκο που έφυγε νωρίς