Archive for the Stories Category

Ενα καράβι της φυγής…

Posted in Stories on 09/07/2011 by Angel

…είναι η ψυχή μου!

Ενα καράβι τρελό!

Το χρώμα του γαλάζιο, για να μην ξεχωρίζει…

ούτε απ ουρανό, ούτε από θάλασσα!

Προορισμό δεν έχει! Σύμμαχος  κι εχθρός

μονάχα ο άνεμος! Ενα καράβι της φυγής,

είν η ψυχή μου.

Ενα καράβι χωρίς καπεταναίους…

Ορατό σε λίγους….

Αν ποτέ το συναντήσεις,

μην τολμήσεις και μπεις!

Μην το αγγίξεις….

Το σκαρί του είναι εύθραυστο

σ ανθρώπινα χέρια!

Advertisements

Ανθρωποι και ανθρωπάκια

Posted in Stories on 08/07/2011 by Angel

Ρώτησαν κάποτε τον Σωκράτη ποιους ανθρώπους θεωρεί μορφωμένους. «Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς…

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές…

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική ..

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα ..

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..

7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…»

«Δώσε σε κάποιον αναγνώριση, εξουσία και λεφτά,
και θα καταλάβεις ποιος πραγματικά είναι…»

Με θυμάμαι

Posted in Stories on 05/07/2011 by Angel

…να παλεύω τα βράδια και να σκίζω τα ρούχα της ψυχής μου,
που δεν ταίριαζαν.
…να παλεύω να χωρέσω στα ρούχα άλλων.
…να βαδίζω σε ξένο δρόμο, με όνειρα που καίνε.
…να ψάχνω γη για να σταθώ.

Μα όσο κι αν πάλευα πάντα τα όνειρα καίγονταν και σκόρπιζαν οι στάχτες τους μπροστά στα πόδια μου. Και πονεμένος με τις στάχτες να μου καίνε τα μάτια, πάλευα να θυμηθώ το ξεχασμένο πια γιατί, πάλευα να βρω τη δύναμη για να ξεχάσω και ν αντέξω την επόμενη φορά.
«Θάψ το καρδιά μου γρήγορα, προτού σε κάψει και δεν έχεις με τι να παλέψεις» Και πάλι με ξένα ρούχα και πάλι όνειρα και πάλι πόνος! Ωσπου στο τέλος, άρχισα να θάβω το ίδιο τ όνειρο, αντί για τις αναμνήσεις του, που δεν άντεχα να κουβαλώ.

Έχω ένα φίλο εκεί…

Posted in Stories on 06/10/2010 by Angel

Μέσα στη νύχτα, έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους,

με τους οποίους και συνεργάστηκα κάποιες φορές!

Με τον Νίκο όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά!

Κάτι παράξενο μας έδεσε…

Κάτι πέρα απ τα συνηθισμένα!

Δεν ήταν απλά ο συνεργάτης μου…
-17 χρόνια ήμασταν μαζί-

Εχω τόσα πολλά να σου πω για κείνον….

Τόσα, μα τόσα πολλά…

Κι ακόμα περισσότερα τα όσα αισθάνομαι!

Δεν χωράνε σε λέξεις….

Θυμάμαι ακόμα, εκείνο το βράδυ που έφυγε με τη μηχανή…

Σταμάτησε στην άκρη του δρόμου να κάνει ένα τσιγάρο,

και να μιλήσει στο τηλέφωνο είπανε…

Μπροστά στα μάτια του, δυο αυτοκίνητα συγκρούστηκαν…

Το ένα ξέφυγε απ την πορεία του, και τον πήρε μαζί…

Δεν πρόλαβε να αντιδράσει…

Εκεί…  Στην άκρη του δρόμου….

Ενας χρόνος πέρασε από τότε,
που μαζί με το τελευταίο αντίο,
του τραγουδήσαμε, με τη συνοδεία μιας κιθάρας,
αυτό το τραγούδι…

Εχω ένα φίλο εκεί…..

Ενας χρόνος πέρασε από τότε
κι ακόμα περιμένω να με πάρει τηλέφωνο,
μετά από μια πρόβα, ή μια δύσκολη βραδιά…

Να ξανακούσω τη φωνή του…
Να μιλήσουμε γι αστεία κι ανούσια πράγματα…
Να ξανακούσω το γέλιο του…

Εχω έναν φίλο εκεί….

Καλή αντάμωση αδερφέ μου!


Η ιστορία είναι αληθινή.
Είναι τα λόγια που άκουσα από τον φίλο του Νίκου…Είναι λόγια ψυχής που με ευαισθητοποίησαν…Δεν θυμάμαι πως το έφερε η κουβέντα και το έμαθα…Ισως απλή σύμπτωση… Ισως πάλι και όχι…

Για τον Νίκο που έφυγε νωρίς