Archive for the Λογοτεχνία/Ποίηση Category

Σε χρόνο ενεστώτα…

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 30/08/2011 by Angel

Δεν αγάπησα το κόσμο, ούτε αυτός με θέλησε.

Δεν λάτρεψα τις ιεραρχίες του, ούτε λύγισα το γόνατο μ’ υποταγή

μπροστά στα είδωλά του.

Δεν χαμογέλασα ψεύτικα, ούτε κραύγασα μια ηχώ για να λατρέψω.

Ανάμεσα στα πλήθη, δεν ήμουν ένας άλλος αριθμός.

Ήμουν μαζί τους, μα δεν ήμουνα δικός τους.

Ήμουν κι θα ‘μαι μόνος, ζωντανός στη μνήμη τους ή ξεχασμένος…

Χάρολντ Τσάιλντ

Τραγούδι:  On my own

Είμαι καλά -στοπ

Μόλις γύρισα από διακοπές -στοπ

Η WordPress με εκνευρίζει -στοπ

Δεν ξέρω πως ανοίγουν τα σχόλια -στοπ

Μου λείψατε πολύ -στοπ

Κι επειδή τα χω πάρει, που η μαλακία

δεν λειτουργεί όπως θέλω -στοπ

προσεχώς θα τα πούμε απ το παλιό

μου blogaki -στοπ

Δεν σας ζαλίζω άλλο στοπ

Φιλιά στα μούτρα σαςςςςςςςςςςςςςςς

Πέτα ψυχή μου!

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 21/07/2011 by Angel

Είδα στα μάτια σου προχτές πως έπαψες πια να πιστεύεις στους αγγέλους της ζωής και τρόμαξα… Χίλιες φορές θα πέσεις και χίλιες θα ξανασηκωθείς! Και κάθε φορά θα σηκώνεσαι και λίγο πιο ψηλά… Μη με ρωτάς πότε αυτό τελειώνει, ίσως ποτέ, γιατί μια ανθρώπινη ζωή δε φτάνει για ν αγγίξει τα ουράνια. Μα είναι ο δρόμος προς τα κει που έχει σημασία. Μάθε να στερεώνεις τα φτερά στην πλάτη σου. Κι αν τώρα νιώθεις αλυσοδεμένος και κολλημένος σε μια «στάση» με χίλια πρέπει να σε κρατούν ακίνητο, ξέχασε για λίγο το κορμί σου. Ψάξε να βρεις την ψυχή σου και άφησέ την να πετάξει.

Πεθαίνει η ψυχή σαν συμμορφώνεται!
Μα έχει ο καθένας ένα βωμό και πάνω του χύνει το αίμα της…
Μικροί βωμοί για μεγάλες θυσίες.
Μικρά κουτάκια για μεγάλες καρδιές.

Κι εσύ;
Σε ποιο βωμό χύνεις το αίμα της ψυχής σου;
Πού κλείδωσες τα φτερά σου;

Στερέωσε τα και πέτα!
Πέτα ψυχή μου!

Δεν είμαι καλός

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 13/07/2011 by Angel

…δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία κι η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι· κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.

Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.

Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα· μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που την τρώει το φως.

“Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.

“Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.

“Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

“Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!

“Να ‘σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

“Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!”

Σκύβω κι αφουγκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα…

Ασκητική – Ν.Καζαντζάκης

Wandering spirit

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 15/03/2011 by Angel

«Είχ’ένα ανεξήγητο σύμπλεγμα από αισθήματα:

Aγαπούσε πολύ και μισούσε πολύ, ερευνούσε πολύ,
εδίσταζε πολύ…

Η σιωπή του έδινε αφορμή στις φλυαρίες των άλλων…
Ποιος να’τανε ο άγνωστος αυτός;…

Μισούσε τάχα τους ανθρώπους;
Κι όμως μερικοί λέγανε ότι με εύθυμη παρέα γινότανε εύθυμος.
Αλλά ομολογούσαν ότι κοιτάζοντας από κοντά το γέλιο του,
έβλεπες συχνά πως ήταν ένας σαρκασμός…

Ποτέ δε φάνηκε χαμόγελου λάμψη στα μάτια του
Ήταν γλυκιά, ωστόσο η ματιά του…
Θα’λεγε κανείς πως μια αιώνια θλίψη γεννούσε στη ψυχή αυτή το μίσος,
ακριβώς επειδή είχε πολύ αγαπήσει.

Έτρεφε για όλα άγρια καταφρόνια.
Σα να’ταν -χτυπημένος απ’τη πιο μεγάλη συμφορά
-ξένος στον κόσμο αυτό των ζωντανών ανθρώπων,
που το’χε κάποιο άλλο εκθρονίσει…»

George Gordon Noel

Είναι ψυχές

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 18/01/2011 by Angel

Είναι ψυχές πλασμένες από μάρμαρο
κι άλλες από χαμόγελο, είτε πόνο.
Είναι και μια πλασμένη από τριαντάφυλλα,
όμως εκείνη δε τη φανερώνω!

Πόσο η καρδιά μου θά έτρεμε, αν την έλεγα!
Βάνω μία κλειδαριά γερή στο στόμα!
Τόσοι σοφοί που βρίσκονται τριγύρω μου
και δε τη μάντεψε κανεις ακόμα;

Είναι ψυχές πλασμένες από κρύσταλλο
κι άλλες ψυχές με κλάματα έχουν γίνει.
Είναι και μια πλασμένη από ροδόσταμο,
μα δε θα σας τη πω ποτέ μου εκείνη!

‘Ορκο έβαλα να μη τη πω, ως τω τάφο μου,
μα πάλι… ποιος ξέρει… καμμιάν ώρα…
Κάτι μου καίει τα χείλη μου! Καλύτερα
να κλείσω το τραγούδι μου από τώρα…

Ναπολέων Λαπαθιώτης