Σε χρόνο ενεστώτα…

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 30/08/2011 by Angel

Δεν αγάπησα το κόσμο, ούτε αυτός με θέλησε.

Δεν λάτρεψα τις ιεραρχίες του, ούτε λύγισα το γόνατο μ’ υποταγή

μπροστά στα είδωλά του.

Δεν χαμογέλασα ψεύτικα, ούτε κραύγασα μια ηχώ για να λατρέψω.

Ανάμεσα στα πλήθη, δεν ήμουν ένας άλλος αριθμός.

Ήμουν μαζί τους, μα δεν ήμουνα δικός τους.

Ήμουν κι θα ‘μαι μόνος, ζωντανός στη μνήμη τους ή ξεχασμένος…

Χάρολντ Τσάιλντ

Τραγούδι:  On my own

Είμαι καλά -στοπ

Μόλις γύρισα από διακοπές -στοπ

Η WordPress με εκνευρίζει -στοπ

Δεν ξέρω πως ανοίγουν τα σχόλια -στοπ

Μου λείψατε πολύ -στοπ

Κι επειδή τα χω πάρει, που η μαλακία

δεν λειτουργεί όπως θέλω -στοπ

προσεχώς θα τα πούμε απ το παλιό

μου blogaki -στοπ

Δεν σας ζαλίζω άλλο στοπ

Φιλιά στα μούτρα σαςςςςςςςςςςςςςςς

Πέτα ψυχή μου!

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 21/07/2011 by Angel

Είδα στα μάτια σου προχτές πως έπαψες πια να πιστεύεις στους αγγέλους της ζωής και τρόμαξα… Χίλιες φορές θα πέσεις και χίλιες θα ξανασηκωθείς! Και κάθε φορά θα σηκώνεσαι και λίγο πιο ψηλά… Μη με ρωτάς πότε αυτό τελειώνει, ίσως ποτέ, γιατί μια ανθρώπινη ζωή δε φτάνει για ν αγγίξει τα ουράνια. Μα είναι ο δρόμος προς τα κει που έχει σημασία. Μάθε να στερεώνεις τα φτερά στην πλάτη σου. Κι αν τώρα νιώθεις αλυσοδεμένος και κολλημένος σε μια «στάση» με χίλια πρέπει να σε κρατούν ακίνητο, ξέχασε για λίγο το κορμί σου. Ψάξε να βρεις την ψυχή σου και άφησέ την να πετάξει.

Πεθαίνει η ψυχή σαν συμμορφώνεται!
Μα έχει ο καθένας ένα βωμό και πάνω του χύνει το αίμα της…
Μικροί βωμοί για μεγάλες θυσίες.
Μικρά κουτάκια για μεγάλες καρδιές.

Κι εσύ;
Σε ποιο βωμό χύνεις το αίμα της ψυχής σου;
Πού κλείδωσες τα φτερά σου;

Στερέωσε τα και πέτα!
Πέτα ψυχή μου!

Δεν είμαι καλός

Posted in Λογοτεχνία/Ποίηση on 13/07/2011 by Angel

…δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία κι η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι· κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.

Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.

Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα· μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που την τρώει το φως.

“Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.

“Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.

“Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

“Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!

“Να ‘σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

“Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!”

Σκύβω κι αφουγκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα…

Ασκητική – Ν.Καζαντζάκης

Ενα καράβι της φυγής…

Posted in Stories on 09/07/2011 by Angel

…είναι η ψυχή μου!

Ενα καράβι τρελό!

Το χρώμα του γαλάζιο, για να μην ξεχωρίζει…

ούτε απ ουρανό, ούτε από θάλασσα!

Προορισμό δεν έχει! Σύμμαχος  κι εχθρός

μονάχα ο άνεμος! Ενα καράβι της φυγής,

είν η ψυχή μου.

Ενα καράβι χωρίς καπεταναίους…

Ορατό σε λίγους….

Αν ποτέ το συναντήσεις,

μην τολμήσεις και μπεις!

Μην το αγγίξεις….

Το σκαρί του είναι εύθραυστο

σ ανθρώπινα χέρια!

Ανθρωποι και ανθρωπάκια

Posted in Stories on 08/07/2011 by Angel

Ρώτησαν κάποτε τον Σωκράτη ποιους ανθρώπους θεωρεί μορφωμένους. «Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς…

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές…

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική ..

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα ..

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..

7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…»

«Δώσε σε κάποιον αναγνώριση, εξουσία και λεφτά,
και θα καταλάβεις ποιος πραγματικά είναι…»

Με θυμάμαι

Posted in Stories on 05/07/2011 by Angel

…να παλεύω τα βράδια και να σκίζω τα ρούχα της ψυχής μου,
που δεν ταίριαζαν.
…να παλεύω να χωρέσω στα ρούχα άλλων.
…να βαδίζω σε ξένο δρόμο, με όνειρα που καίνε.
…να ψάχνω γη για να σταθώ.

Μα όσο κι αν πάλευα πάντα τα όνειρα καίγονταν και σκόρπιζαν οι στάχτες τους μπροστά στα πόδια μου. Και πονεμένος με τις στάχτες να μου καίνε τα μάτια, πάλευα να θυμηθώ το ξεχασμένο πια γιατί, πάλευα να βρω τη δύναμη για να ξεχάσω και ν αντέξω την επόμενη φορά.
«Θάψ το καρδιά μου γρήγορα, προτού σε κάψει και δεν έχεις με τι να παλέψεις» Και πάλι με ξένα ρούχα και πάλι όνειρα και πάλι πόνος! Ωσπου στο τέλος, άρχισα να θάβω το ίδιο τ όνειρο, αντί για τις αναμνήσεις του, που δεν άντεχα να κουβαλώ.

Λυπάμαι

Posted in Feelings on 11/04/2011 by Angel

Λυπάμαι για όλους εσάς…

Δεν έχω μάθει να κρύβομαι. Υπήρξα πάντα ξεκάθαρος.
Με κουράζει η κάθε προσπάθεια τώρα…
Η κάθε λέξη, η κάθε πράξη να αποδείξω πως δεν είμαι
αυτό που πιστεύει το άρρωστο και κουτοπόνηρο μυαλό σας…
Μπορείτε να σκέφτεστε και να λέτε ότι θέλετε…
ΕΛΕΥΘΕΡΑ
Κι εγώ θα συνεχίσω να ΕΙΜΑΙ αυτό που είμαι
ΑΦΟΒΑ

Στο τέλος ίσως και να μάθετε την πραγματική έννοια
της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ…. Την πραγματική έννοια του ΦΟΒΟΥ.

Υπόψιν όμως…
«Αυτός που φοβάται, ποτέ δεν είναι ελεύθερος»

Tραγούδι: Let me love you