Με θυμάμαι

…να παλεύω τα βράδια και να σκίζω τα ρούχα της ψυχής μου,
που δεν ταίριαζαν.
…να παλεύω να χωρέσω στα ρούχα άλλων.
…να βαδίζω σε ξένο δρόμο, με όνειρα που καίνε.
…να ψάχνω γη για να σταθώ.

Μα όσο κι αν πάλευα πάντα τα όνειρα καίγονταν και σκόρπιζαν οι στάχτες τους μπροστά στα πόδια μου. Και πονεμένος με τις στάχτες να μου καίνε τα μάτια, πάλευα να θυμηθώ το ξεχασμένο πια γιατί, πάλευα να βρω τη δύναμη για να ξεχάσω και ν αντέξω την επόμενη φορά.
“Θάψ το καρδιά μου γρήγορα, προτού σε κάψει και δεν έχεις με τι να παλέψεις” Και πάλι με ξένα ρούχα και πάλι όνειρα και πάλι πόνος! Ωσπου στο τέλος, άρχισα να θάβω το ίδιο τ όνειρο, αντί για τις αναμνήσεις του, που δεν άντεχα να κουβαλώ.