Είναι ψυχές

Είναι ψυχές πλασμένες από μάρμαρο
κι άλλες από χαμόγελο, είτε πόνο.
Είναι και μια πλασμένη από τριαντάφυλλα,
όμως εκείνη δε τη φανερώνω!

Πόσο η καρδιά μου θά έτρεμε, αν την έλεγα!
Βάνω μία κλειδαριά γερή στο στόμα!
Τόσοι σοφοί που βρίσκονται τριγύρω μου
και δε τη μάντεψε κανεις ακόμα;

Είναι ψυχές πλασμένες από κρύσταλλο
κι άλλες ψυχές με κλάματα έχουν γίνει.
Είναι και μια πλασμένη από ροδόσταμο,
μα δε θα σας τη πω ποτέ μου εκείνη!

‘Ορκο έβαλα να μη τη πω, ως τω τάφο μου,
μα πάλι… ποιος ξέρει… καμμιάν ώρα…
Κάτι μου καίει τα χείλη μου! Καλύτερα
να κλείσω το τραγούδι μου από τώρα…

Ναπολέων Λαπαθιώτης